Wprowadzona do polskiego systemu prawnego w 2008 r. instytucja służebności przesyłu, na podstawie doświadczeń jej zastosowania w rozstrzygnięciach sądowych i w umowach o ustanowieniu służebności przesyłu, dostarcza licznych argumentów na rzecz korekty prawodawczej tej instytucji. Celem opracowania jest przedstawienie wybranych, węzłowych niedostatków tej instytucji, które negatywnie oddziałują na akceptację społeczną i gospodarczą użyteczność służebności przesyłu i które można ująć w trzech zagadnień. Po pierwsze, krytycznej analizie poddana została pozbawiona wytycznych otwartość (ramowość) katalogu prerogatyw przedsiębiorcy (sieciowego) i dopuszczalność regionalizmu kształtowania treści służebności przesyłu. Podejście prawodawcy nasuwa wątpliwości także z perspektywy konstytucyjnej – równości wobec prawa oraz swobód i ograniczeń działalności gospodarczej przedsiębiorcy sieciowego. Po drugie, porównanie sposobu ujęcia treści służebności przesyłu z jej administracyjnym odpowiednikiem – ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości decyzją administracyjną – wykazuje systemowo dysfunkcjonalną rozbieżność kształtowania praw i obowiązków stron stosunku cywilnoprawnego, mimo że prowadzą do tego samego skutku (obciążenia nieruchomości prawem dla przedsiębiorcy sieciowego). Po trzecie, ewolucja podejścia judykatury do wybranych zagadnień w procesie kształtowania treści służebności przesyłu, rosnące doświadczenie uczestników postępowań oraz wyłaniające się nowe wątpliwości jurydyczne silnie oddziałują na przemianę treści prerogatyw przedsiębiorcy sieciowego w funkcji czasu. Dodatkowym czynnikiem wpływu na judykaturę są umowy o ustanowienie służebności przesyłu, które charakteryzują się aktywną i umiejętną realizacją swobody umów umawiających się stron.
Publikacja dostępna w: „Służebność przesyłu. Zagadnienia prywatnoprawne oraz publicznoprawne”, p. 133-148
