W powszechnym przekonaniu odbiorca w gospodarstwie domowym stanowi specyficzną postać konsumenta w umowach z przedsiębiorstwami użyteczności publicznej (dostawcami energii elektrycznej, cieplnej i paliwa gazowego). Normatywne ujęcie odbiorcy w gospodarstwie domowym jest źródłem niejasności natury definicyjnej, stąd wymaga badań prawno-porównawczych jego uregulowania w prawie innego państwa członkowskiego UE, oraz w prawie krajowym, z uwzględnieniem rekonstrukcji semantycznej pojęć składających się na tego rodzaju odbiorcę, w tym jasnego określenia czym jest współcześnie gospodarstwo domowe. Czy gospodarstwo domowe jest zjawiskiem stałym, czy może ulega redefinicji w funkcji czasu – wskutek np. przemian społecznych, nawyków, wzrostu zamożności? Wreszcie, czy taki odbiorca może być podmiotem zbiorowym, a jeśli tak to w jakim układzie personalnym? Jeśli zaś dopuścić zbiorowość, to czy świadczenie dostawy ma walor podzielny oraz komu służą roszczenia o realizację (ustawowych) praw podmiotowych takiego odbiorcy, zwłaszcza w razie sporu wewnątrz zbiorowości odbiorcy? Rzeczowe rozwikłanie powyższych zagadnień jawi się jako kluczowe dla precyzyjnego wyznaczenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego pojęcia odbiorcy w gospodarstwie domowym tym bardziej, wobec multiplikacji definicji wprowadzonych w 2023 roku – na użytek regulacji odrębnych od ustawy – Prawo energetyczne – chroniących tych odbiorców przed wzrostem cen, oraz generalnej preferencji cenowej i innych praw szczególnych tej grupy odbiorców. Sednem podjętej analizy jest rekonstrukcja pojęcia odbiorcy w gospodarstwie domowym w celu identyfikacji strony stosunku zobowiązaniowego – umowy obejmującej dostawę energii lub gazu)..
Publikacja dostępna w: „Prawa konsumenta wczoraj, dziś i jutro”, s. 13-25
