Opracowanie podejmuje próbę określenia źródła i rekonstrukcję oraz określenie charakteru prawnego prawa podmiotowego odbiorcy do energii (zasobów energetycznych), jednej z najważniejszych zdobyczy cywilizacyjnych, która warunkuje realizację traktatowych swobód i konstytucyjnych praw i wolności jednostek. Prawo do energii ma bowiem wymiar traktatowy, i konstytucyjny, i ustawowy. W tym ostatnim przypadku materializuje się w postaci roszczenia o zawarcie umów, których centralnym przedmiotem świadczenia jest dostarczanie energii do odbiorcy w celu zaspokojenia potrzeb socjalno-bytowych lub gospodarczych. Traktatowe i konstytucyjne źródła prawa do energii skorelowane są, w założeniu, z publicznoprawnym obowiązkiem państwa do jej zapewnienia. Realizacji prawa do energii służy jego powiązanie z interesem publicznym, stanowiącym podstawę dopuszczalnej ingerencji w sferę wolnościową przedsiębiorców wytwarzających i dostarczających energię. Przedmiotem podjętych rozważań jest również celowość normatywnego wyodrębnienia prawa do energii oraz próba ustalenia treści tak wyodrębnionego prawa podmiotowego – prawa do energii, które najpełniej identyfikowałoby wiązkę uprawnień odbiorcy na podstawie i w granicach społeczno-gospodarczego przeznaczenia (prawa do) energii oraz przedmiotu świadczenia umów przenoszących energię na rzecz odbiorcy końcowego.
Publikacja dostępna w: „Państwo i Prawo”, 2017, nr 11, s. 70-84
